The Bitch’s Cradle I

sa gitna ng krus na daan,

nag-iisip ako kung ako ba’y tatawid?

mabilis ang takbo ng mga sasakyan,

baka ako’y mahagip.

umurong… sumulong…

hangang sa paa ko’y muntik maiipit ng gulong.

mabilis akong tumakbo,

ngunit natangal ang sapatos ko.

sa gitna ng krus na daan

ako’y nakatawid.

ngayo’y pinagmamasdan ang sapatos

na dinadaandaanan ng sasakyan.

sa gitna ng krus na daan,

ang takong tumilapon,

ang balat ay nawasak,

nakatawid ako…

pero hindi ang sapatos ko.

I can’t wait to scream and shout, to tell the world how happy I am. Few more days to count and I will do just that. I pray to God for forgiveness and acceptance. All I have is a gift. A blessing despite of our sin. I’m afraid to see the disappointment but I know in time the upcoming smile and cry will brighten our days. I can’t wait to make this known unmistakably, to reveal what great gift we have received.